Aktualna pogoda         »» Prognoza

Alkoholizm jest chorobą, która wywiera bardzo duży wpływ emocjonalny na życie nie tylko osoby uzależnionej, ale także jego rodziny. Najbardziej narażeni są bliscy żyjący na co dzień z alkoholikiem.

Dzieci w takiej rodzinie najczęściej ukrywają swoje problemy, są milczące i mało aktywne zarówno w życiu szkolnym jak i społecznym.
-Najczęściej wstydzą się mówić o rodzicach uzależnionych od alkoholu, by nie narazić się na przykre uwagi ze strony rówieśników lub zaszufladkowanie jako rodzina patologiczna – powiedziała psycholog, specjalista terapii uzależnień Agnieszka Chemperek - kierownik działu profilaktyczno – terapeutycznego w Sądeckim Ośrodku Interwencji Kryzysowej (SOIK) w Nowym Sączu.

Niejednokrotnie w szkole, dzieci te są nieprzygotowane do zajęć szkolnych, gdyż w domu doświadczają ciągłych awantur. Nieraz są zmuszone przejmować obowiązki domowe za pijącego rodzica. Dlatego pedagog szkolny powinien zauważyć te symptomy, które mówią, że w tej rodzinie dzieje się coś złego.

- Nie zawsze jednak da się to zauważyć, gdyż osoby te tak mocno ukrywają swój problem, że nawet koledzy i koleżanki nie wiedzą o nim. Często z przyjaciółmi spotykają się na mieście, aby nie zauważyli oni, że w jego rodzinie jest problem alkoholowy – mówi kierownik działu.
Zamęt, chaos i awantury wpływają na zmianę w funkcjonowaniu całej rodziny alkoholika. Przechodzi ona niejako fazy przystosowania do życia w rodzinie z problemem alkoholowym. Początkowo rodzina (najczęściej żona) podejmuje próby interwencji, lecz nie odgrywają one większej roli. Dominującą postawą w rodzinie jest zaprzeczanie obecności problemu alkoholowego. Często żona usprawiedliwia go słowami: „pije, ale jeszcze pracuje...”, „wszyscy tak robią...”. Następnie wraz z nasilaniem się incydentów alkoholowych rośnie izolacja rodziny. Rodzina zamyka drzwi przed sąsiadami, przyjaciółmi, a nawet najbliższymi (matką, ojcem) – tak, by nikt nie dowiedział się o problemie. Nadal podejmowane są usilne próby utrzymania dotychczasowej struktury życia rodzinnego w nie zmienionej postaci. Trwa ukrywanie negatywnych skutków picia i zaprzeczanie problemowi alkoholowemu. W trzeciej fazie, wyczerpana negatywnymi skutkami nadużywania alkoholu rodzina zaczyna rezygnować ze sprawowania kontroli nad piciem osoby uzależnionej i traci kontrolę nad problemem. Członkowie rodzin chcąc zmienić zaistniałą sytuację, często podejmują jednorazowe kroki np. wyprowadzając się z domu. Jednak często nie do końca są konsekwentni w swych postanowieniach.

–    Zdarza się, że żona po obietnicach poprawy męża, wprowadza się z powrotem do domu. Alkoholik wtedy potrafi przestać pić na okres 2,3 miesięcy – dodaje Agnieszka Chemperek.

W czwartej fazie po nieskutecznych próbach zmiany sytuacji, żona (lub ktoś inny z rodziny) całkowicie przejmuje kierowanie życiem rodzinnym, tym samym przejmując obowiązki alkoholika.

Okres ten może trwać niekiedy do końca życia. Żona jest bierna i nie robi nic, twierdząc, że taki jest jej los.

–    Osoby, które zgadzają się na picie męża są często zagubione, a także nie potrafią nawiązać kontaktów międzyludzkich – dodaje Chemperek.
W kolejnej fazie rodzina – próbuje zmienić sytuację domową i odseparowuje się od nadal pijącego alkoholika. Następuje fizyczne i/lub prawne rozstanie. Może ono też nastąpić na skutek opuszczenia domu przez alkoholika. Dokonuje się nowa reorganizacja rodziny. Kolejna faza może wystąpić w momencie podjęcia abstynencji i terapii przez alkoholika. Rodzina może na nowo budować swoje zasady, normy – reorganizując się oraz włączając uzależnionego z powrotem do grona rodziny.

Bardzo często zdarza się,że dzieci z rodzin patologicznych nie wierzą w siebie i mają niskie poczucie własnej wartości. Powielają one stereotyp rodziny, w której się wychowały: córki wychodzą za mąż za alkoholików, a synowie upodabniają się do swoich ojców.

Często dzieci z takich rodzin są łatwym łupem dla różnego rodzaju gangów czy subkultur młodzieżowych. Łatwo ich zastraszyć, ponieważ nie wierzą, że potrafią coś osiągnąć w życiu.

Pamiętajmy jednak, że w takiej sytuacji nie jesteśmy sami. Możemy liczyć na pomoc innych.

Sądecki Ośrodek Interwencji Kryzysowej prowadzi spotkania indywidualne zarówno dla partnerów jak i dzieci osób uzależnionych. Dla kobiet organizowane są dodatkowo terapie grupowe.

Kiedy mąż alkoholik nie chce się leczyć, jest agresywny w stosunku do rodziny, żona może podjąć różne kroki. Zgłaszając się do Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, może skierować męża na leczenie. Również może postarać się o rozdzielność majątkową czy alimenty.

- Często SOIK wysyła zaproszenia dla tych kobiet, aby mogły z fachowcami porozmawiać o swoim problemie – dodaje pani Chemperek.

Żony alkoholików, aby podjąć skuteczne działania muszą same zadecydować o swoim losie. Największym problemem parterów osób pijących jest niekonsekwencja w działaniu i rezygnacja z podjętych prób zmiany sytuacji oraz nadmienione chronienie alkoholika poprzez branie za niego odpowiedzialności. - Żona dzwoni do pracy, aby usprawiedliwić nieobecność męża spowodowaną np. wizytą dziecka u lekarza, a on po prostu jest w stanie upojenia alkoholowego – przekonuje pani Agnieszka.

Najgorszą decyzję, jaką może podjąć żona alkoholika to nie robić nic.
Pomoc dla osób z problemem alkoholowym oraz ich rodzin niesie Sądecki Ośrodek Interwencji Kryzysowej (dział
profilaktyczno-terapeutyczny) tel. (018) 449 04 99 czynny w godzinach od 7 do 16.

Autor: Edyp